صبوری
چهارمين ميوه از ميوههاي روح القدس كه خدا به ما هديه داده، «صبوري» است. اما صبوري به چه معنا است؟ كلمهي «صبر» در زبان فارسي به معني «تحمل كردن» هم آمده است. كلمهي تحمل از كلمهي «حمل» آمده است. ما كلمهي حمل را زماني به كار ميبريم كه مثلا چيزي را جابه جا ميكنيم، يا بر دوش خودمان سوار ميكنيم. صبوري كردن هم به نوعي همين كار است. يعني اينكه در سختيها به خداوند اعتماد كنيم و آن سختي را تحمل كنيم. خداوندمهربان از ما ميخواهد با محبتي كه نسبت به يكديگر داريم، از خطاها و اشتباهات يكديگر چشم پوشي كنيم و يكديگر را در سختيها محبت كنيم. اين دقيقا همان كاري است كه «عيسي مسيح» براي ما انجام داد. با اينكه دنياي ما پر از گناه و كارهاي بد است اما خداوند با صبوري بسيار زياد و محبتي كه به ما دارد، همه گناهان ما را به دوش خودش گذاشت. يعني آنها را حمل كرد. او تحمل كرد تا بار و سنگيني بديها و گناه از روي ما برداشته شود و قلب ما سبكتر شود. حالا دنيايي را تصور كنيد كه انسانها، همه نسبت به همديگر همين كار را انجام دهند. يعني اشتباهات يكديگر را نبينند و همديگر را ببخشند و دوست بدارند. اينجوري ما ميتوانيم يك دنياي پر از محبت و صبوري بسازيم. بياييد از امروز صبوري را در زندگي خودمان و نسبت به اطرافيانمان تمرين كنيم. وقتي كه يك دوست، يك همكلاسي، همسايه، خواهر يا برادر و حتي يك غريبه، كاري كرد كه باعث ناراحتي ما شد، به جاي اينكه عصباني شويم و با او برخورد بدي داشته باشيم، در عوض به ياد بياريم كه خدا صبر كردن را به ما ياد داده است. پس صبر كنيم، عصباني نشويم، براي آن شخص دعاي خوب كنيم و به او محبت كنيم. اگر صبر داشته باشيم كم كم دنيايي پر از محبت را اطرافمان ميبينيم كه با صبر كردن و محبت ما بوجود امده است. پس يادمان باشد كه صبور باشيم، تا با كمك «عيسي مسيح» اين دنيا رابه جايي بهتر و زيباتر تبديل كنيم.
چطور دنیای بهتری داشته باشیم؟!
خداوند ما را خيلي دوست دارد. به همين دليل خداوند با روح پاك خودش ما را درتصميمهايمان راهنمايي ميكند تا نتيجه يا ميوههاي كارهاي ما عالي بشود. حتما وقتي كلمهي «ميوه» را ميشنويد، به ميوههايي مثل سيب، پرتقال، موز و يا نارنگي فكر ميكنيد. اما در «كتاب مقدس» وقتي خداوند دربارهي «ميوههاي روح القدس» صحبت ميكند، منظورِ خداوند آن ميوههايي كه ما جلوي تلويزيون يا در مهمانيها ميخوريم نيست. منظور ميوههايي است كه ازطريق روحِ مقدس خداوند در وجود ما قرار گرفته است. وقتي ميگوييم ميوه، يعني دربارهي محصول چيزي صحبت ميكنيم. ميوه يعني محصول و ثمرهي يك درخت يا يك گياه. وقتي ميگوييم ميوهي درخت سيب، يعني آن محصولي كه درخت سيب توليد ميكند. يا مثلا وقتي ميگوييم ميوهي درخت پرتقال، يعني محصولي كه درخت پرتقال توليد ميكند.
آيا تا به حال ديدهايد كه روي درخت سيب، پرتقال بوجود بيايد؟! يا مثلا از يك درخت نارنگي، انار در بيايد؟! نه! اين خيلي عجيب ميشود. شايد اين ضرب المثل را در ادبيات فارسي شنيدهايد كه ميگويد: «از كوزه همان برون تراود كه در اوست.» يعني هر چيزي كه داخل ظرفي مثل كوزه باشد، همان چيز از آن ظرف بيرون ميآيد. اگر درون ما خشم باشد از ما خشم توليد ميشود نه محبت. يا اگر درون ما نفرت باشد ما به دنياي بيرون خودمان نفرت ميدهيم. اما در عوض اگر درونمان محبت باشد ميتوانيم به دنياي اطرافمان محبت بدهيم و به همان نسبت هر چه خصوصيات بهتري داشته باشيم همانها را به دنياي بيرون از خودمان ميدهيم.
«كتاب مقدس» از كتابهاي زيادي تشكيل شده است. در يكي از كتابهاي «كتاب مقدس» به نام «غلاطيان»، اول دربارهي ميوههايي كه از كارهاي بد و گناه آلود ما به عمل ميآيند صحبت ميشود. مثل «خودخواهي»، «عصبانيت»، «غرور»، «حسادت»، «نفرت»، «كينه»، «بدخواهي» و خيلي رفتارهاي بد ديگر كه باعث شدهاند كارهاي زشت در دنيا وجود داشته باشد. بخاطر همين زشتيها است كه بعضيها نميتوانند با هم در دوستي و محبت زندگي كنند. اما در «كتاب مقدس» در مقابل اين ميوههاي بد، از ميوههاي خيلي خيلي خوب، يعني ميوههاي روح خداوند هم صحبت ميشود.
وقتي كه ما به عيساي مسيح ايمان ميآوريم و در زندگي او را الگو قرار ميدهيم، روح القدس يا همان روح پاك خداوند در ما قرار ميگيرد. چون روح پاك خدا، فقط خصوصيات خوب دارد، در نتيجه ميوههايي در ما قرار ميگيرند كه با ميوههاي قبلي خيلي فرق ميكنند. در كتاب مقدس در غلاطيان فصل ۵ آيه ۲۲ از اين ميوهها نام برده ميشود. آنها «محبت»، «شادي»، «آرامش»، «صبوري»، «مهرباني»، «نيكويي»، «وفاداري»، «فروتني» و «خويشتنداري» هستند. چه چيزي ميتواند بهتر از اين ميوهها در وجود ما باشد؟! ما هم با داشتن اين ميوهها ميتوانيم دنياي خودمان را جاي بهتري براي زندگي بكنيم.
